သူငယ္တန္းပဲ ရွိေပမယ့္ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးတဲ့ သားသားေလး (အရမ္းခ်ီးက်ဴးဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံရဲ႕ မိဘအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သားသမီးကုိ အရမ္းခ်စ္ၾကပါတယ္။ ခ်စ္တာနဲ႔အတူ သားသမီးကုိ ဘာမွ ခုိင္းေလ့ မရွိၾကပါဘူး။ အဖုိးေတြ အဖြားေတြ၊ ဦးေလေတြ အေဒၚေတြနဲ႔ အတူ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ကေလးေတြဆုိ ပုိသိသာပါတယ္။

ကေလးကုိ တျခား အလုပ္ခုိင္းဖုိ႔ မေျပာနဲ႔ ကေလး မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကုိပါ သူတုိ႔က ဝုိင္းလုပ္ေပးၾကတာပါ။

ထမင္းစားရင္လည္း ခြံ႕ေကၽြးတဲ့အျပင္ ကေလးေလွ်ာက္ေျပးတဲ့ေနာက္ ထမင္းပန္းကန္ကုိင္ၿပီး ေကၽြးေလ့ ရွိပါတယ္။ အက်ၤီဝတ္တာက အစ အားလံုးပဲ မိဘ အဘုိးအဘြားေတြက လုပ္ေပးၾကပါတယ္။

အဲဒီကေလးေတြ အသက္ႀကီးလာေတာ့ အလုပ္ကုိ တာဝန္ယူေလ့ မရွိတဲ့သူ၊ စကားမေျပာရဲတဲ့သူ၊ လူေတာ မတုိးတဲ့သူ၊ သူတပါးကုိ မွီခုိတတ္တဲ့သူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

အဲဒီလုိ မိဘအလုိလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ တျဖည္းျဖည္းမ်ားျပားလာတဲ့ ဒီလုိေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးတတ္ၿပီး အရမ္းခ်ီးက်ဴးဖုိ႔ ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္အေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ မူရင္းပုိ႔စ္ကုိ ေအာက္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္-

“ေန႕တိုင္းထမင္းစား ဆင္းခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတန္းေရွ႕ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ထမင္းလာစားတတ္တဲ႕ Kg သားသားေလး အျခားေသာမိဘေတြ သူတို႕ကေလးကို လာေကြ် း ျကတာ ေတြ႕ေပမယ့္ သူကေတာ့ကိုယ့္အား ကိုယ္ကိုးေနတတ္ျပီ သားဘယ္အတန္းကလဲ ေမးေတာ့ Kg ပါတဲ႕ ဘာဟင္းလဲသားသားဆိုေတာ့ျကက္ဥေျကာ္ပါ တဲ႕ ခ်ိဳင္႕ေလးခ်ျပီး မုန္႕ေတြထိုင္စားေနလို႕ သားသားေရ ထမင္းအရင္စားရတယ္ ျပီးမွမုန္႕စားေနာ္ ဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ႕တဲ႕ က်မအလြန္သေဘာက် မိတယ္ ဒါမွကေလးဟာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး တဲ႕စိတ္ဓါတ္ ထက္ျမက္ရဲရင့္တဲ႕ စိတ္ဓါတ္ေတြရင့္သန္ လာမွာပါ သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ သားသားေလး”

“ဒီကေလးေလးရဲ႕ မိဘေတြကိုက်ေနာ္ေလးစားတယ္ ၊ အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္ကေလးကိုလိုက္မၾကည့္ႏိုင္ပဲ ထမင္းခ်ိဳင့္တစ္လုံးနဲ႔ ေက်ာင္းလႊတ္လိုက္တဲ့ သတၱိကိုလည္း ခ်ီးက်ဳးတယ္ ၊ ဒီေနရာမွာ ငါ့သားေလး သူစိမ္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ တလြဲအေတြးေတြ ၀င္ေနရင္ ဒီကေလးရင့္က်က္မလာေတာ့ဘူး ၊ လူေတာမတိုးရဲေတာ့ဘူး ၊ KG တန္းမွာ ႏွစ္ဆင့္ခ်ိဳင့္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုဖြင့္ၿပီး စားတတ္ေနၿပီဆိုတာ သူအတြက္ ႀကီးမားေသာေအာင္ျမင္မႈပါ…

ရင့္က်က္မႈဆိုတာ အသက္အ႐ြယ္အေပၚမွာ မူမတည္ဘူး၊ ႀကဳံလာတဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ပဲသက္ဆိုင္ပါတယ္။”

Daw Thin Thin Lai, Pyae Phyo Lin